Naast de tap naar jonge popbandjes luisteren

De Popronde is een muziekfestival voor kroegtijgers

Voor NRC Next, door Leendert van der Valk, woensdag 18 oktober 2006

Alle foto's door Bart Gremmen

UTRECHT. De barkrukken staan in de weg, en wie naar de wc wil moet zich langs de band wringen. Het Utrechtse café De Stad is niet de eerste bruine kroeg die te klein is voor meidenband pEp. In vrijwel elke stad waar de Popronde dit najaar neerstrijkt is het raak. Ook de 75 andere deelnemende bandjes van het reizend festival proberen zich weekend na weekend in de kijker te spelen.

De Popronde is voor jonge bands de ideale manier om een landelijke tournee te maken. In de vijftien steden die het festival aandoet, wordt voor één avond de plaatselijke horeca goeddeels overgenomen. In kroegjes die soms niet eens een podium hebben, timmeren de muzikanten aan de weg richting het reguliere popcircuit.

In café De Stad verloopt het optreden gezellig rommelig. “Speelden we dit nou in E of niet?” Dat hoort nu eenmaal bij de opzet van het festival. Bovendien maakt pEp het ruimschoots goed met aanstekelijke punkpop. Zoals het liedje waarin zangeres Ella haar beklag doet over het armzalige artiestenbestaan. “Toch maar een rijke man!” Dat is natuurlijk een oplossing, maar doorbreken zou ook zomaar kunnen.

“We willen vanuit de café's waar we nu spelen door naar de poppodia”, zegt Klaartje van Engelen, drummer van pEp. “Met de Popronde speel je van Groningen tot Maastricht. Daar komen wij normaal niet zo snel. We willen ons visitekaartje afgeven aan de plaatselijke programmeurs.”

Het lukt de meiden aardig om met hun ‘oppep-pop' een nieuw publiek aan te boren. Best kans dat ze in de voetsporen treden van bijvoorbeeld Racoon, Relax, The Sheer en Voicst, die ook allemaal eerst aan de Popronde deelnamen voor ze een groter publiek bereikten.

Voor muziekliefhebbers is de Popronde een goede gelegenheid om langs verschillende bandjes te zappen en tegelijk een kroegentocht te houden. In Utrecht deden afgelopen weekeinde 22 café's en podia mee, in Groningen zijn dat er morgen zestien en een dag later achttien in Arnhem. Keuze genoeg dus. Als de feestelijke hiphop van Grootmeester Jan je bijvoorbeeld niet bevalt, loop je een paar deuren verder naar een intiem concert van singer-songwriter Barbara of naar de breakcore van Unyx.

Het is volgens Bas Broeder, van organisator stichting Popwaarts, de bedoeling dat De Popronde een kweekvijver is. Stijl of genre zijn onbelangrijk, als de bands maar talentvol zijn en een eigen repertoire hebben. “Veel bands zijn lokaal al wel bekend, maar hebben moeite om optredens buiten de regio te regelen. Dat willen we doorbreken. In de café's is de sfeer heel open. Het publiek staat zo'n beetje bovenop de muzikanten. Zo leer je een band kennen.”

Eric Vinkenoog, gitarist van het bluespunk-duo Lo-Lite, vindt het toch af en toe wel lastig voor de artiesten, dat houtje-touwtjegedoe in die rokerige kroegen. “Je hebt geen kleedkamer of enige privacy. En de apparatuur is vaak ook een probleem. We hebben een zware versterker die echt geaarde stroom moet krijgen. Toen we in Maastricht speelden, moest de stekker van de koelkast van het café uit het stopcontact, zodat wij met een verlengsnoer nog net het podium haalden. Vervolgens bleef mijn gitaar steeds in die kabel hangen. De omstandigheden zijn wat primitief, maar het heeft z'n charme. Je krijgt ook opeens heel gevarieerd publiek voor je kiezen.”

In Utrecht trekt Lo-Lite een muur van geluid op voor de toiletten van café België. Hun White Stripes-sound doet veel bezoekers een paar passen terug nemen, maar druk is het wel. Eigenlijk is het duo, met tien jaar podium-ervaring, wat te oud om voor jong talent door te gaan. In het buitenland hebben ze al redelijk veel succes, maar in Nederland dreigt het te blijven steken op optredens in jongerencentra. Vinkenoog: “Met de Popronde komen we nu op veel andere plekken. Maar het gaat mij wat te ver om te zeggen dat we het doen om echt door te breken. Ik ben nog van de generatie muzikanten die ‘carrière' een vies woord vindt.”

pEp speelt aan de andere kant van de stad ondertussen naar eigen zeggen door ‘tot de laatste zwetende minuut'. Het is voor hen al de tweede Popronde, maar vorig jaar speelden ze maar in vier steden. Dit jaar in dertien. Klaartje van Engelen: “We willen het liefst van de muziek onze job maken. En van zo'n festival groei je, de groep wordt hechter. We doen alles zelf, van financiën tot de bus besturen. Het eerste beeld dat ik heb bij de Popronde is een centrum vol huurbusjes met artiesten die de weg zoeken. Dat maakt het zo leuk, dat de bands er alles voor over hebben om ergens in een kleine kroeg te spelen.”

Link--> NRC Next

Clayborn, Boothill Saloon

Lo-Lite, Kafee België

Unyx, Theater Kikker

 

Enthousiaste en degelijke bands voeren boventoon tijdens Popronde Utrecht

Strak schema zorgt voor goed gesmeerde editie

Voor 3VOOR12 Utrecht, door redactie 3V12 Utrecht, maandag 16 oktober 2006

Alle foto's door Bart Gremmen

De Utrechtse binnenstad was vrijdag voor de vijfde keer standplaats voor het rondreizende festival De Popronde. Een initiatief waarbij bands eens buiten de eigen regio kunnen optreden, om zich voor een nieuw publiek te kunnen bewijzen. Van de ruim dertig bands speelden er slechts twee een echte thuiswedstrijd; Lilian Hak en Mr. Love and the Stallions, dat zich door de organisatie heel gewiekst als Arnhemse band liet boeken. Fotografen Martijn Zuidweg en Els Oostveen pakten de fiets en trokken van café naar kroeg.

De organisatie heeft geleerd van de vorige nogal chaotische aflevering, toen veel bands het festival niet serieus leken te nemen en een hoop optredens te laat begonnen. Dat de kalender vrijdag de dertiende aangeeft, maakt niet uit: alles gaat grotendeels gesmeerd. De bands zijn vanavond op het hart gedrukt om minstens twee uur van tevoren aanwezig te zijn en de vele vrijwilligers in de rode Popronde-shirts weten vrijwel overal alles op rolletjes te laten verlopen. Het tijdschema in de programmaboekjes blijft zodoende de hele avond betrouwbaar.

Soms kon je als bezoeker maar beter op tijd zijn om nog een kroeg binnen te komen, maar eenmaal binnen was er genoeg te genieten. Zoals in café De Stad waar pEp de avond mag aftrappen. Girlpower zoals het bedoeld moet zijn; vier jonge meiden die lekker theatraal maar strak tekeer gaan op hun instrumenten. Tegelijkertijd moet de duistere romantiek van Templo Diez opboksen tegen oeverloos geouwehoer in De Bastaard, waar de band alleen in een omtrek van een meter rond de speakers verstaanbaar blijkt.

Aandacht van het publiek voor de bands is er op andere plekken wel bij, bijvoorbeeld in het sfeervolle café 't College waar Lucky Fonz III zelfs onversterkt overeind blijft tussen de stil luisterende bezoekers. Ook Grote Prijs-finalist Awkward I weet het publiek stil te houden; met het publiek netjes op de grond gezeten in Theater Kikker is zijn optreden een sfeervol rustpuntje in het festivalprogramma. Totaal andere koek dan de bluespunk van Lo-Lite in Kafé België waar de White Stripes-achtige bluespunk vooral eerlijk zweet oplevert.

De Utrechtse bands op het affiche staan deze avond, al dan niet bewust, allemaal tegelijk geprogrammeerd. Bij Lilian Hak in het Ledig Erf gaan in het zwart geklede fans uit hun dak op de tonen van haar opzwepende electrio. Het gebruik van live drums staat de band toe te improviseren, maar het optreden is vooral leuk vanwege de vervormde stem van frontdame Hak. Regiogenoot Grootmeester Jan krijgt met liveband in het SJU-huis de handjes in de lucht met zijn aanstekelijke funkhop, maar extatisch wil het door de halfvolle zaal nog niet worden. Een schril contrast met het optreden van Mr. Love and the Stallions: in de ramvolle Mick O'Connells is er geen doorkomen aan. Tussen de nummers door scanderen sommige bezoekers als cheerleaders de letters van Stallions. Voor degenen die niet meer door de meute heen kwamen, was de band gelukkig in de hele kroeg te horen.

Die uitpuilende kroegen blijven een groot nadeel van de traditionele Popronde-opzet. Zeker op een populaire uitgaansavond waarop tientallen vaste klanten langskomen, of op plekken waar het voor elke artiest al bij voorbaat een lastige wedstrijd wordt. Zoals in het geval van Barbara. Op de fel verlichte binnenplaats van het Louis Hartlooper café heeft de Grote Prijs-finaliste de ondankbare taak voor bioscoopgangers op te treden die liever napraten over de film dan willen genieten van haar jazzy en sfeervolle singer-songwriterspop.

Dit soort schoonheidsfoutjes blijft met het gebrek aan podium- en zaalcapaciteit vooralsnog het grootste minpunt van de Popronde; het festival is er op de meeste andere punten zoals aanvangstijden stukken op vooruit gegaan, met bands die zich professioneel opstelden en meestal prima optredens gaven. Volgend jaar een maandje vroeger en met beide Tivoli's en buitenpodia erbij?

Met tekstuele bijdragen / foto-onderschriften van:
Hans Vrijmoed (algemene verhaal), Misha Nuis, Freyja van den Boom, Peter Bijl.

Link--> 3VOOR12 Utrecht

The Polar Exploration Ship, De Poort

Templo Diez, De Bastaard

Clayborn, Boothill Saloon

"Findel completeert grote Utrechtse inbreng op Popronde"